Minule subote, 13. decembra, publika u Dizeldorfu, u Nemačkoj, imala je priliku da doživi jedno od najznačajnijih dela južnoslovenske književnosti u izuzetnoj interpretaciji glumačkog velikana Tihomira Stanića.
Monodrama „Na Drini ćuprija”, nastala je prema istoimenom romanu Ive Andrića, nobelovca čije reči su urezane u svetsku književnost. Monodrama koju je izveo Tihomir Stanić organizovale su Tesline gospođice, koja rade pod okriljem Kulturno-sportskog centra Tesla 07.
„Ovo scensko ostvarenje već putuje regionom i Evropom, a Stanićeva izvedba prevazilazi granice klasične dramatizacije. On ne glumi – on živi Andrića. Njegov glas postaje most između prošlosti i sadašnjosti, između epoha i ljudskih sudbina”, istaknuto je u Teslinim gospođicama. „Većim delom svoga toka reka Drina protiče kroz tesne gudure…” Iz te rečenice rađa se čitav jedan svet. U monodrami „Na Drini ćuprija”, velikan našeg glumišta Tihomir Stanić stoji sam na sceni – ali sa sobom nosi vekove. Jednim glasom, jednim telom, on oživljava most koji pamti carstva, ratove, tišine i ljudske sudbine.
Foto: nixt.studio
Ovo nije adaptacija romana Ive Andrića, već susret sa njegovim duhom. Pred publikom se otvara Višegrad – ne kao mesto, već kao istorijska savest Balkana, gde reka ne deli, nego pamti. Stanićeva interpretacija ne traži spektakl. Ona traži pažnju. I nagrađuje je tišinom koja traje dugo nakon završetka”, viđenje je predstavnica Teslinih gospođica po gledanju i doživljavanju monodrame Na Drini ćuprija.
Roman „Na Drini ćuprija” (1945) pripoveda o gradnji mosta Mehmed-paše Sokolovića u Višegradu i o četiri veka života koji su se odvijali oko njega. Most, kao simbol trajanja, povezuje ljude različitih vera, jezika i sudbina — baš kao što kultura spaja i nas danas.
Izvor: Rasejanje.info
