Pripadnost najužem okruženju kneza Miloša omogućila je braći Aleksi i Stojanu Simiću da se u periodu Miloševe prve vladavine prilično obogate. Simići početak svog imovinskog uspona duguju knezu, ali i posebnoj spretnosti i razvijenom osećaju za poslove.
U Beogradu su posedovali kuće, placeve i kafane. Placevi su bili na još nedovoljno atraktivnoj Slaviji, a Aleksa je od 1840. bio vlasnik kafane „Zeleni venac”, koja je imala deset soba, tri dućana i podrum. Kuća, koja je kasnije postala dvor, izgrađena je između 1835. i 1837. godine u klasicističkom i eklektičkom stilu sa dvorišne strane, koji su među malobrojnom beogradskom elitom tada bili najpopularniji. Slične kuće podigli su Jevrem Obrenović i Avram Petronijević.
Poznato je da je Simićeva kuća postala kneževska rezidencija Aleksandra Karađorđevića, a potom i Obrenovića, ali manje je poznato kako je do te transakcije i došlo. Da krenem redom, uslovi kreditiranja imućnih pripadnika srpskog društva od strane države bili su precizno utvrđeni Uredbom. Zajam se dobijao uz intabulaciju na nepokretnu imovinu ili na osnovu garancije imućnih ljudi, uz plaćanje kamate i povraćaj pozajmljenih sredstava u ugovorenom roku. Međutim, obaveza plaćanja interesa kao da nije važila za sve. Vest da je Stojan Simić, tada potpredsednik Saveta, tražio zajam od 50.000 dukata, odjeknula je u prestonici. Kada se rešavalo pitanje duga, tokom 1843, Simići su se iselili iz svoje kuće, kasnije poznatog Konaka, koja je postala dvorska rezidencija. Dug državi isplaćen je ustupanjem ove kuće.
Simići su neko vreme živeli u iznajmljenoj kući Nikole Germana na Velikoj pijaci. Novu kuću Stojan je podigao na prestižnom mestu, prekoputa Dvora, iako je teren bio krajnje nepovoljan za gradnju – plac je bio na klizištu, pun podzemnih voda koje su sakupljane u jednu česmu. Sagrađeno u istom stilu kao prethodna kuća, novo zdanje Simića imalo je zanimljivo rešenu terasastu formu bašte. Kada je završeno 1847, bilo je jedno od najlepših u Beogradu. Porodičnu kuću naspram Konaka, koju je podigao Stojan Simić, oko 1897. godine je Ruskom poslanstvu prodao Stojanov sin Đorđe Simić.
Izvor: FB Bio jednom jedan Beograd
