Janko Tufegdžić je bio srpski književnik i novinar, profesor jugoslovenske književnosti, rezervni pešadijski kapetan II klase Jugoslovenske vojske i šef propagandnog odseka Cersko-majevičke grupe korpusa Jugoslovenske vojske u Otadžbini.
Rođen je 1907. godine u Šapcu, kao sin badovinačkog sveštenika Dragoljuba Tufegdžića i Perside Veselinović, kćerke književnika Janka Veselinovića, pisca istorijskog romana Hajduk Stanko.
Završio je studije jugoslovenske književnosti na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Primljen je u Udruženje srpskih književnika 1928. godine. Iste godine, izlazi i njegova prva zbirka pesama pod nazivom Bespuća i bludnje. Već naredne godine, izlazi i njegova druga zbirka pesama Zvezdani hlad. Radio je kao novinar lista Pravda do 1938. godine, a bio je i urednik Ošišanog ježa i stalni dopisnik Politike. Sprijateljio se sa Milošem Crnjanskim u vreme sukoba sa književnom levicom, koji je vodio preko časopisa Ideje.
Govorio je francuski, engleski i češki, a služio se italijanskim i nemačkim jezikom.
Janko Tufegdžić je imao čin rezervnog pešadijskog kapetana II klase Jugoslovenske vojske, uoči Aprilskog rata 1941. godine. Njegov sinovac gardijski major Vojislav Tufegdžić, komandant Cerskog korpusa Jugoslovenske vojske u Otadžbini, pozvao je Janka da mu se pridruži, što je ovaj i učinio. Kao istaknuti novinar, odmah je preuzet u štab komandanta Cersko-majevičke grupe korpusa pod komandom pukovnika Dragoslava Račića i postavljen za šefa propagandnog odseka. Uglavnom je boravio u pećini u selu Gornje Košlje na planini Bobiji, organizovao jednu štampariju i uređivao novine Glas Cera, Šumske vesti, Uljez…
Pošto je pukovnik Račić sa svojim vojnicima izgradio crkvu brvnaru u selu Savković, tokom zime 1943. godine u njoj se venčavaju Janko Tufegdžić i maturantkinja šabačke gimnazije Zora Novaković iz sela Klenja. Venčani kum im je bio pukovnik Dragoslav Račić. Uoči povlačenja u Bosnu krajem 1944. godine, rodila im se kćerka Planinka. Posle novembra 1944. godine, sudbina Janka Tufegdžića nije poznata. Postoje navodi da je na prevaru ubijen u jednom muslimanskom selu gde je zanoćio.
U pesmama koje je pisao poslednjih godina života, Tufegdžić je opevao ličnosti i vojevanja Jugoslovenske vojske u Otadžbini. Između ostalog, opevao je opsadu Šapca i oslobođenje Banje Koviljače 1941. godine.
Ove pesme su ostale u rukopisima, a sačuvala ih je njegova kćerka Planinka, koja ih je potom predala svojim sinovima – Janku i Stevanu Markovačkom. Njegove tri zbirke sa dodatkom ovih neobjavljenih pesama, štampane su 2017. godine.
NA CERU
Noć zvezdana vrh bezdana,
među tamno Cerje slazi,
beskućniče s’ Rajne pazi,
ovuda se ne prolazi.
Tu mi s’ vukom drugujemo,
na planinskoj uskoj stazi
i sa pesmom umiremo,
ovuda se ne prolazi.
Tu se bluze tvoje plave,
lobanja se suncu plazi,
iz kostura niču trave,
ovuda se ne prolazi.
Nisi pit’o stare svoje,
pa ti noga drsko gazi,
ovde naše čete stoje,
ovuda se ne prolazi!
Izvor: FB Rojalistički klub
