Dragica Matejić Šreder -pesnikinja koja je od reči gradila most između Srbije i Nemačke

Iz Miloševa kod Jagodine, mesta u kojem se zavičaj ne meri samo kilometrima već i sećanjem, Dragica Matejić Šreder ponela je ljubav prema jeziku. U Hildenu, gradu u kojem danas živi i stvara, ta ljubav dobila je drugi glas – nemački. Između ta dva jezika, dve zemlje i dva kulturna prostora, već decenijama nastaje njen osobeni književni most.

Reklama

Dragica Šreder piše poeziju za decu i odrasle, prevodi i okuplja autore, verujući da se najvažnije veze među ljudima često stvaraju upravo kroz stih. Njena književna biografija ne govori samo o radu jednog autora, već o istrajnosti da srpska reč ostane živa i razumljiva i van granica matice. U Nemačku je došla 1973. godine, a prevodilačkim radom bavi se od 1995.

Dva jezika, jedna pesnička nit

Tokom stvaralačkog puta objavila je 17 autorskih knjiga — devet za decu i osam zbirki poezije za odrasle. Među knjigama za najmlađe ostali su naslovi „Seoski kovač”, „Nebeska ljuljaška”, „Krilato vreme”, „Nežni dodir majke” i „Filip u mišjoj zemlji”, dok se u njenoj poeziji za odrasle izdvajaju „Čisto srce”, „Gorsko bilje”, „Javna tajna”, „Tihi rastanak”, „Vatromet osećanja” i „Hrišćanska duša”.

Naslovi sami otkrivaju svet koji pesnikinja neguje: detinjstvo, zavičaj, majčinsku nežnost, ljubav, duhovnost i rastanke koji ne prekidaju vezu sa onim što čovek nosi u sebi. U njenom pisanju srpski i nemački jezik nisu suprotstavljene obale, već dva toka iste pesničke reke.

Snažan deo njenog rada čine i dvojezične antologije. Priredila je i objavila 28 antologija za decu i odrasle, među kojima su „Putevima kulture u novi milenijum”, „Mostovi”, „Između dva sveta”, „Zajedno u Hildenu”, „Mosaic ljubavne poezije i proze”, „Jedna zvezda na nebeskom svodu” i „Čarolija i magija pisane reči”. Upravo poslednja antologija predstavljena je 2025. godine u Zeti, kao dvojezično izdanje koje otvara prostor i autorima izvan srpskog govornog područja.

Prevod kao čin poverenja

Prevesti pesmu znači preneti mnogo više od njenog značenja. Potrebno je sačuvati njen ritam, tišinu, miris zavičaja i emociju koja je nastala u jednom jeziku, a treba da progovori u drugom. Dragica Matejić Šreder prevela je 23 knjige srpskih i makedonskih autora na nemački jezik – među njima poeziju, prozu, drame, romane i knjige za decu.

Tako su nemačkim čitaocima približena dela Svetlane Matić, Milutina Đuričkovića, Jelene Zarić, Tome Nedića, Dijane Ertl, Predraga Jašovića i drugih autora. Njeno prevodilaštvo zato nije tek jezički posao: ono je kulturno posredovanje i čin poverenja prema autoru čiji tekst dobija novi život pred drugom publikom.

Za prevodilački rad dobila je „Pesničku hrisovulju” Duhovne akademije u Paraćinu 2005. godine. Deceniju kasnije, povodom pola veka književnog i dvadeset godina prevodilačkog rada, uručena joj je Velika povelja Književne zajednice UKS za Pomoravski okrug.

Priznanja za rad i kulturu

Za zbirku „Gorsko bilje” Dragica Šreder dobila je nagradu „Kočićevo pero” Zadužbine „Petar Kočić” Banja Luka–Beograd 2001. godine. Njen dugogodišnji doprinos kulturi prepoznala je Kulturno-prosvetna zajednica Srbije, koja joj je 2007. dodelila „Zlatnu značku” sa poveljom.

Grad Hilden joj je 2011. godine dodelio Gradski grb i Fabriciusovu medalju u bronzi, kao priznanje za doprinos kulturi i dobrobiti grada. Novo priznanje Hildena – bronzana Fabriciusova medalja – dobila je 2020. za desetogodišnji rad u Savetu za integraciju i doprinos povezivanju kultura.

Među brojnim priznanjima nalaze se i nagrada „Dušan Srezojević”, međunarodne nagrade „Ana Frank” i „Apolon”, „Đurina gramata”, plaketa „Orfej na Dunavu”, kao i priznanja za duhovnu i ljubavnu poeziju. Ona svedoče o tome da je njen rad prepoznat i u Srbiji i u dijaspori, ali i mnogo šire – tamo gde se poezija i kulturna saradnja čitaju kao zajednička vrednost.

Pesnikinja zajedništva

Dragica Matejić Šreder članica je više književnih i prevodilačkih udruženja, uključujući Udruženje književnika Srbije, književni krug UP 7 u Frankfurtu, Exil-P.E.N. i Udruženje književnih prevodilaca Nemačke. Predsedava Jugoslovensko-nemačkim kulturno-umetničkim društvom u Hildenu, gde je i danas aktivna u okupljanju stvaralaca i čuvanju kulturnih veza.

Njen put pokazuje da zavičaj ne mora ostati samo mesto iz kojeg se odlazi. Može postati tiha, postojana svetlost koja čoveka prati kroz život – u svakoj prevedenoj knjizi, u dečjoj pesmi, u susretu autora, u stihu koji preko granice pronađe novog čitaoca.

Izvor: Rasejanje.ifno